10/7/2009 - Hep Arka Koltuk
Bir sonraki terkimi giyindim
Soyunma sırası sende Kalp kabinleri boş Battaniyeli kapılara sız! Giz denilen bir sentezdi her şey Uğrunda ölümün beşiğinde uzanmak Ninnilerle kaybolan geçmiş Ve işte anlatıyorum sana O çocuktu bu, O çocuk. ‘Düş’ sinemasındaki seyirci Her seansta iki sigara içen Hayallerini gece yarısına saklayan Kafiyeli yaşamların müptelası Adımlarla uyaklara takılan Düşen ve sonradan koşan. Olacaklardan senaryolar yazıp Yataktan tavana bağırıyorum İtiraf ediyorum, anırıyorum O çocuk bendim, O çocuk. Bir sonraki filmde yine oradaydım Başrolde olmayı arzuluyordum Hoşuna giden tüm oyuncuların içine giriyordum Küfürlerinle korkup kaçardım Sonraki seansta üç sigara içtim. Arka koltuktan kalktım Yolda analiz krizlerine girdim Diyalektik fiyasko oldu Sigara paketini bir köpeğe verdim Senaryolarımı yırttım Arka koltuktan kalktım Hayallerimle alay ettim Seni öptüm Gözlerinle vedalaştım. O çocuk bendim Ben O çocuk olmaya mahkûmdum!
Ahmet Güneş
| 
